Welkom op mijn blog


Ik ben in 2009 met bloggen begonnen om een verslag van onze vakantie naar New York bij te houden,
zodat het thuisfront
op afstand mee kon genieten.
Inmiddels heb ik er al van alles op staan, van dagelijkse gebeurtenissen tot verbouwingen
en natuurlijk van mijn scraplayouts.

Wat gezellig dat je een kijkje komt nemen, veel plezier!

donderdag 28 mei 2009

Dag 10 Weedsport (NY) - Niagara Falls (Ontario)

Het is alweer maandagmorgen. Wat vliegt de tijd toch om. We konden wel ontbijten in het hotel, maar we vonden het er niet zo goed uitzien en besloten om snel aan te rijden. We reden via een tolweg en we kwamen bij de afslag Manchester. Hier kon je wat eten. We moesten 60 dollarcent tol betalen. Robin zei: oh dat is ook niet veel (op zijn engels). De dame vrolijkte helemaal op en zei dat dat fijn was om te horen omdat ze meestal hele andere reacties kreeg van mensen die het belachelijk duur vonden! Toen Robin zei dat we hier alleen maar af gingen om wat te eten, zei ze dat er een goed restaurant lag waar je van alles kon krijgen. Wij besloten haar advies op te volgen. Toen we binnenkwamen was het er superdruk. De jongen die ons naar de tafel moest brengen ging snel een tafel schoonmaken voor ons. Terwijl we stonden te wachten zag ik een bordje hangen met een grappige tekst: "If God wanted me to cook, why did he invent restaurants" (Als God wilde dat ik deed koken, waarom vond hij dan restaurants uit).

We besloten om een omelet te nemen en bestelden dit bij de serveerster. Ondanks dat het zo druk was, bleef ze vrolijk en we konden best lachen met haar. Robin moest natuurlijk weer grapjes maken en plagen en op een gegeven moment grapte ze terug: let jij maar op, want ik moet voor jouw eten zorgen!!! Ha ha ha, dat vond ik wel een goeie. We hadden heerlijk gegeten, maar wat wat het veel. Een meatlover's omelet (omelet met vlees en groenten erin), homefried fries en dat is dus echt machtig.

Hoppie hop, snel weer verder. We kwamen vrij snel aan in Niagara falls. "Hey" zei Robin, "TomTom is uit". Hij was leeg en moest opgeladen worden. Stekker erin en gaan met die banaan dachten we. Nou Tommie Tom was helemaal de kluts kwijt en stuurde ons alle kanten op, behalve de goede. Wij maar rondrijden, alle straten kregen we in spiegelbeeld te zien. Als we linksaf moesten, gaf hij rechts aan en dat soort dingen. Op een gegeven moment deed hij het weer even en konden we toch de juiste weg vinden, na eerst over een tolbrug gestuurd te zijn waar we helemaal niet moesten zijn. In de verte zag je al damp boven de bomen uitkomen. Ha, daar zijn vast de watervallen. Oh wat is dit spannend. Vind het geweldig dat we dit gaan zien!

Na weer een heel stel vragen beantwoord te hebben, konden we Canada binnenrijden en daar zagen we ons motel (de Skyline Inn) al te liggen. We checkten snel in en gingen onze kamer bekijken. Mooie kamer. Beneden had je een soort patio waar je ook nog kon gaan zitten. Zag er best wel knus uit. We gingen snel op pad om de watervallen te zien. We zagen ze al na een paar minuten lopen te liggen. We hadden allebei verwacht dat ze groter zouden zijn, door alle verhalen die je ervan hoort. Evengoed zijn ze ook behoorlijk groot. Het is echt indrukwekkend om te zien. Er komen heel wat liters water per seconde naar beneden (285.000 liter per seconde bij de Amerikaanse watervallen). Bij de Horseshoe falls (canadese watervallen) denk ik nog meer, maar dat weet ik niet meer uit mijn hoofd. Tussen de Amerikaanse watervallen en de Horseshoe falls in, ligt nog een kleinere waterval: de Bridal Veil falls, die is evengoed ook nog 17 meter breed. Onvoorstelbaar is dat.

De receptionist die alles "fantastic!" vond, zei ons dat er om 22.00 uur vuurwerk afgestoken zou worden boven de watervallen omdat het Memorial Day was. Dat is gaaf. Hebben wij even geluk dat we er toevallig vandaag zijn. We verwachten ook dat het heel druk zou zijn, maar het viel reuze mee. We konden alles heel goed zien. Het was ongeveer 10 minuten lopen van het hotel naar de Horseshoe falls. We hebben dit al fotograferend en filmend gedaan.

Op het gras zat een squirrel, ik natuurlijk snel wat foto's gemaakt. Zal Anouk wel leuk vinden, dacht ik nog. Meteen daarna kwam er een zwarte squirrel aan en die ging toch even mooi poseren, dat was helemaal leuk natuurlijk. Kan helaas geen foto's uploaden nu, dus ze staan in de link onderaan op de pagina.

Er waren wat souvenirswinkeltjes, waar ze werkelijk van alles hadden. We vonden allebei dat het er helemaal niet zo toeristisch uitzag als wat iedereen zei. We wandelden weer rustig terug en gingen naar het centrum. Toen begrepen we wat ze met toeristisch bedoelden. Ha ha ha. Er waren spookhuizen, waxmuseums (of is het musea), een gokhal, allerlei amusementsdingen, een groot reuzenrad, veel eettentjes, souvenirswinkels, noem het maar op. Ja, dit was wel toeristisch, maar je hoefde er geen last van te hebben. Bij de watervallen merkte je er niets van.

We gingen wat Canadese dollars pinnen en even terug naar het hotel. 's-Avonds gingen we weer terug naar het centrum om wat te eten en om de watervallen te bekijken. 's-Avonds worden ze met allerlei kleuren verlicht. Na wat bij Wendy's gegeten te hebben, ging Robin nog snel een ijsje halen. We wandelden naar de watervallen en wow, wat was dat mooi om ze verlicht te zien.

Robin had wat Amerikaanse mensen uitgelegd hoe je het beste het fototoestel in kon stellen om zo mooie foto's te kunnen maken. Hij had het mij ook al uitgelegd en het was leuk om ermee te experimenteren om zo'n mooi mogelijke foto's proberen te maken. Ook met mijn videocamera heb ik foto's geknipt. Deze had ik ingesteld op kaarslicht. De kleuren kwamen heel mooi uit op de foto.

Iets na 22 uur begon het vuurwerk en het was werkelijk prachtig. We hebben dan ook een paar mooie foto's kunnen knippen. Ik hoop ook dat de film gelukt is. Er kwam zoveel licht vrij dat hij volgens mij af en toe moeite had om alles scherp in beeld te houden. Na het vuurwerk hebben we nog even genoten van het uitzicht en toen zijn we op ons gemakkie teruggewandeld naar het hotel.

20090525 Dag 10 Weedsport (NY) - Niagara Falls (Ontario)

20090524 Dag 09 Lowville (NY) - Weedsport (NY)

We hadden met Carmen afgesproken dat we om 8 uur zouden ontbijten. Hij zou het ontbijt voor ons klaarmaken. Luxe hoor. We kwamen beneden en hij had de tafel gedekt in de serre. Ondanks dat het buiten regende en in de serre de ramen open stonden, was het toch fijn om daar te zitten (voor Robin was de temperatuur perfect, voor mij wat frisjes). We mochten ook in de keuken gaan zitten als we dat liever wilden, maar dat wilden we niet.

Eerst kregen we een halve grapefruit, uit de oven, waar wat kaneelpoeder en suiker overheen gestrooid was. Heel apart, maar toch wel lekker. Daarna kregen we french toast met een schaaltje aardbeien en gebakken plakken ham. Smaakte ook al heerlijk. Terwijl we aan het eten waren, buurten we met Carmen en vroegen van alles over Amerika en hij ook over Nederland. Ik heb nog wat in het gastenboek geschreven en toen hebben we onze spullen gepakt en zijn aangereden na afscheid genomen te hebben van Carmen. We konden altijd langskomen als we in de buurt waren ;-).

We hoefden vandaag weer niet veel kilometers te rijden. Dat is echt fijn. We reden weer verder door de Aridondack mountains, we wilden naar de Trenton Falls. Toen we daar aankwamen stond er echter op een bord dat deze maar een paar weekenden per jaar te bezichtigen waren en dat was dus niet op dit moment. Grrr... dat zal toch zeker niet. Dus wel. Tom Tom heeft ons het hele dorp doorgestuurd, maar we konden er echt niet bijkomen. Dus toen maar verder gereden. We kwamen door het plaatsje Holland patent. Hey, dat is wel grappig. Het volgende punt was Rome.

Hier was ooit een luchtmachtbasis gevestigd, die echter een aantal jaren geleden opgeheven was. Hierdoor was een complete woonwijk helemaal verlaten. We reden door verschillende straten en overal waren de huizen leeg, ramen waren ingegooid. Ongelooflijk om zoiets te zien. Toen we er weer uitreden vroeg Robin aan een mevrouw die daar in de buurt woonde hoe het kwam dat er zo'n leegstand was. Inderdaad dus door die opgeheven of vertrokken luchtmachtbasis. Nu waren de huizen opgekocht door een projectmakelaar die de woningen op aan het knappen was en dan werden ze weer verkocht. In Rome zelf stonden ook echt veel huizen leeg, dus niet alleen in die wijk. Kun je toch merken wat voor invloed zo'n grote basis heeft op een stad of dorp.

Al verder rijdend kwamen we (alweer) veel mooie huizen tegen, weer garden sales en een bedrijf wat aanhangers verkocht. We moesten allebei meteen aan ons pap denken. Ha ha ha. Speciaal nog een foto geknipt.

We reden door een grote stad; Syracuse. Hier stond een best mooie kerk. Snel een foto geknipt, want het licht sprong al op groen. Het is bijna Memorial day (morgen), dit kun je o.a. ook zien op de kerkhoven. Er staan bij heel veel graven Amerikaanse vlaggetjes.

We kwamen al snel aan in Weedsport. Een klein dorpje. Bij het inchecken vroeg de receptioniste waar we vandaan kwamen. Ze begreep er niets van wat wij helemaal vanuit Nederland in Weedsport kwamen doen. Nadat we de koffers op onze kamer hadden gezet, besloten we te gaan winkelen. Er was in de buurt een winkelcentrum: the fingerlakes mall. Hier hebben we lekker geshopt. Het was er bijna uitgestorven, zo rustig was het. Bij JC Penney's konden we allebei goed slagen. Robin had twee mooie spijkerbroeken gekocht en een leuk oranje polo-shirt. In een andere winkel had hij een leuke zonnenbril gekocht.

Ik vond bij Aeropostale een mooi oranje t-shirt. Helaas hingen er geen mooie spijkerbroeken. De broek die ik vorig jaar bij een Aeropostale winkel kocht zit zo lekker! Bij JC Penney's kon ik beter slagen, Ik heb een nieuwe spijkerbroek gekocht, een korte spijkerbroek (eigenlijk halflang), een blouse met bloemenprint en twee hemdjes. Heerlijk om zo goed te slagen. Ik ging met een big smile naar buiten.

Op de terugweg reden we naar Arby's om daar een hamburger te eten. De baliemedewerkster hoorde ook al een accent bij ons en vroeg ook al wat we in godszerenaam in Weedsport kwamen doen ???? Ha ha ha, volgens mij is er dus niet veel te beleven. We waren net begonnen aan onze hamburger toen ze naar ons toekwam en zei dat ze Robin de verkeerde burger had gegeven. Hij kreeg de goede en mocht de verkeerde ook opeten. Geen probleem voor Robin.

Daarna zijn we teruggegaan naar het hotel en hebben verder niets meer meegemaakt.

20090524 Dag 09 Lowville (NY) - Weedsport (NY)

23 mei 2009 Dag 08 Plattsburgh (NY) - Lowville (NY)


Mooie schoenen hè, die heb ik gisteren gekocht in Plattsburgh, Robin had 1 paar nieuwe Skechers gekocht en een mooi vest met New York erop.

Vandaag gaan we op weg naar Lowville. Hier zullen we overnachten in een Bed and Breakfast. Dat is weer eens heel wat anders en we zijn benieuwd hoe dat is.


De route gaat door het Adirondack gebergte. Het is echt prachtig. Veel groen, echt dichtbegroeid bos en er zijn veel meren. Na een stukje rijden kwamen we aan bij Ausable Chasm. Hier wilden we wat rond gaan kijken. We vroegen bij de balie wat informatie. Je kon er naar rotspartijen kijken en rondlopen, ook kon je er raften (het ruften doet Robin wel - zei hij net tegen mij...ha ha ha). We besloten om de toer te gaan doen. $35,00 ka-ching! Slik, is dat zonder het raften?? dacht ik bij mezelf, Nou dat moet wel mooi zijn.


Eerst moest je naar een apart stukje van het park lopen. Hier was een mooie rots te zien: The Elephants head. Ja, het lijkt er inderdaad op. Wow, dat is toch wel mooi hoor. Toen gingen we over een brug het park in. We keken naar een grote kloof, met uitgesleten rotsen. Ook zag je een waterval. We liepen door een bos langs de kloof af. Soms ging je met een trapje omlaag om alles goed te kunnen bekijken. Midden in het park bij een bruggetje stond een grote Pepsi-cola automaat. Dat past toch niet in die omgeving, maar hier kan alles ;-). Ook zagen we vleesetende planten.


Toevallig kwamen we net op tijd aan het einde van de trail aan, want er kwam net een bus aanrijden die ons terug kon brengen. Je kon ook lopen, maar daar had ik geen zin meer in. Het was mooi geweest zo. Ik vond het heel leuk, maar in verhouding wel duur. We namen nog een wat koffie en thee mee voor onderweg, jammie, dat gaat er altijd wel in.

Onderweg hadden we weer mooi uitzicht. Dit gebergte is zo ongelooflijk groen, 's-winters ligt hier een flinke pak sneeuw en je kunt hier dan volop skiën. We zagen verschillende ski-hellingen en ski-liften. Zomers is er veel recreatie op de vele meren en wandelpaden die ze hier hebben. Dus voor ieder wat wils.


Wat hier ook opvalt is de vele "garage sales" of "garden sales". Mensen zetten op straat spulletjes te koop en iedereen kan dan komen kijken en nog liever kopen. We zagen ook weer verschillende mooie huizen, maar ook vervallen huizen en schuren net als bij de andere dagen.

Enkele verschillen tussen de Oost- en Westkust die ons ook zijn opgevallen, zijn:

- veel meer dikke mensen.
- meer huizen, veel kleine dorpjes
- veel kerken, soms wel een stuk of 4 in 1 straat.
- minder openbare toiletten, bijna nooit voorzien van wc-brildoekjes
- andere ketens, bijv. veel Friendly's en Dunkin's Donuts, weinig Denny's

In het dorpje Jay kwamen we langs een mooie houten brug, de Jay covered bridge. Het rook er zo lekker, naar hout en naar nog iets, maar dat kon ik niet thuis brengen.

(foto volgt nog, maar de internetverbinding is hier zo slecht dat het bijna niet lukt om iets te uploaden, heb ik een keer tijd en dan zit dit tegen).

We hoefden niet ver te rijden en we kwamen lekker op tijd aan in Lowville. Een leuk stadje in New York State. We hadden al snel de Butterscotch House gevonden. We reden achterom en werden begroet door een man en een blaffende hond ;-). Hij riep iets naar ons, maar we verstonden niet wat. Na even gewacht te hebben, gebeurde er niet veel en we begonnen te twijfelen of we naar voren moesten lopen. Toen kwam er een andere man aan. Hij stelde zich voor aan ons (Carmen heette hij) en zei dat we de auto voor op de andere oprit konden zetten. Wij weer in de auto en toen we voorom gereden kwamen, stond Carmen ons al op te wachten bij de voordeur. We liepen het (grote) huis in en hij vertelde dat het huis Butterscotch House heette, door de kleur.

We liepen door de woonkamer en de keuken, naar weer een andere kamer en er was ook een soort serre. Ondertussen stelde de man zijn partner voor (ja het waren homo's). Dat was Jim. Toen gingen we naar boven en mochten we evt. nog een andere kamer kiezen. Jeetje mineetje, wat een groot huis is dit. We besluiten om gewoon de Angel kamer te nemen, die we ook geboekt hadden. Toen gingen we de koffers op de kamer zetten en snel wat eten. We liepen naar het dorp, want daar zat een familierestaurant (Jeb's). Ja ja, we konden het nog vinden ook. Het was er een beetje donker binnen en het was nog wat vroeg (volgens mij eten Amerikanen rond 19 uur en het was pas 17:15 uur).


Hey, hier hebben ze de Cobb-salade. Jammie, die is wel zo lekker. Die nemen we sowieso. Robin bestelde Today's specialty, te weten; prime ribs, queen size en ikke een Mushroom Swiss-burger. Ik bestelde er cheddar cheese bij, maar toen bleek dat Swiss ook kaas is. Je moet het allemaal maar weten. Dus geen cheddar cheese. Wilde die andere kaas wel eens proeven en het was lekker. Ik kon het alleen weer niet op en dat terwijl ik harstikke honger had. We hadden vanaf 's-morgens niets meer gegeten. Pech gehad. Na afgerekend te hebben, liepen we nog wat door Lowville heen.

Op een gegeven moment rende er een hond de straat over, een stel kinderen probeerden hem te vangen, maar dat had de hond dus echt geen zin in. De moeder kwam zich er ook mee bemoeien. Een paar keer kwam er een auto aan en dat was wel even schrikken, want de hond rende de hele tijd de straat over. Gelukkig was de hond bang voor ons en rende de veranda van het huis op. Moeder blij, ze was ons dankbaar dat wij daar liepen omdat de hond bang voor vreemden was en zodoende terug naar hun rende. Toch nog een goede daad verricht ;-).

Ook hier zagen we weer veel kerken in 1 straat. Ook een prachtige villa, die ze aan het renoveren waren. We liepen een gazon op, waar een standbeeld op stond. Op een gegeven moment was ik Robin weer eens kwijt, ikke roepen en hij had lol, want hij liep snel om het monument heen en kwam dus achter mij weer te voorschijn. Grrrr...wat een grapjas is het toch. Ha ha ha. Nog snel even een shotje gemaakt van de villa en toen liepen we terug naar het Butterscotch House. Robin ging de laptop pakken en ik mijn boek van Simone van der Vlugt. We zaten lekker te genieten op de front porch oftewel de veranda voor aan het huis. Het was lekker buiten.


Na een tijdje gelezen te hebben ging ik thee zetten en even snel douchen. Heerlijk om weer opgefrist te zijn. Make-up eraf, haren gewassen. Dat is zo'n lekker gevoel! Robin ging ook douchen en ik stuurde nog snel een mailtje naar ons Patricia (als ik het me goed herinner). Toen werd het ineens donker en dat vond ik stiekem toch een beetje eng. Heb toen snel onze spulletjes gepakt en ben naar boven gegaan. Robin was net klaar met douchen. Carmen had nog wat kaasblokjes en koekjes (butterscotch en chocolade) gebracht. Jim had deze gebakken en hij had ook de kaasblokjes gehaald. Hier heet het iets van Cheese Crunchers, tenminste zoiets verstond ik. We wisten niet wat het was, zodoende waren ze dat speciaal voor ons gaan kopen. Aardig he. We vonden de kaas flauw smaken. Ik had een butterscotch koekje geproefd en die was best lekker. De koekjes en kaas hebben we maar weer teruggezet in de keuken. Ik maakte nog wat foto's van de kamer en toen gingen we nog wat tv kijken op bed. Ik vond er niet veel aan en heb toen snel mijn mooie boek uitgelezen. Nu heb ik dus geen boek meer voor in het vliegtuig. Ik lees te snel denk ik.

Oh, dit was ik nog vergeten te vertellen. Toen we de koffers naar de kamer gebracht hadden, was het er best benauwd. Hmmm...zou dat raam openkunnen. En natuurlijk probeert hij het meteen he. Maar de airco hing ook in dit raam. Gelukkig viel hij niet naar buiten, maar het raam ging dus niet meer dicht. Robin vertelde het tegen Carmen en samen kregen ze het raam gelukkig weer dicht. Er was nog een andere raam in de kamer die kon wel open.

De angelroom heette niet voor niets zo, we waren werkelijk omringd door veel engeltjes. Dat neemt wel elke vorm van sexlust af. Ha ha ha. Geen sex dus, gewoon zedig gaan slapen.

Hier staan nog meer foto's:

20090523 Dag 08 Plattsburgh (NY) - Lowville (NY)

zaterdag 23 mei 2009

22 mei 2009 Dag 07 Stowe (Vermont) - Plattsburgh (New York)

Vandaag zijn we twee jaar getrouwd! We hebben al wat leuke mails en smsjes van ons pap en ons mam en ons Patricia gekregen. Super dat jullie daaraan gedacht hebben!

We zijn op ons gemak opgestaan. We hadden tijd genoeg, want vandaag is het een korte route. Wel vervelend dat we de tandpasta zijn vergeten. Gelukkig hadden we nog wat mondwater bewaard van een eerder hotel. Konden we daar onze tanden mee poetsen. Je moet wat he.

Eerst eindelijk onze ansichtkaarten geschreven, daar kwam het iedere keer niet van. Koffers gepakt en uitgecheckt. Even naar de brievenbus en hoppa, weg zijn de kaarten. Ben benieuwd wanneer jullie ze binnenkrijgen!


De route was weer erg mooi. Veel mooie uitzichten. We zijn zelfs nog even naar Canada gereden. Eerst naar een onbewaakte grensovergang (Vermont - Canada) en daar stond dat je je moest melden bij de dichtsbijzijnde bewaakte grensovergang. We tutterden op ons gemak weer terug naar de Bridge to New York. Als je deze brug overrijdt, dan ga je van de staat Vermont naar de staat New York. De grens ligt ergens op de brug.


Vantevoren gingen we eerst nog foto's knippen van de brug en toen kwam er ineens een wagen aangereden van de douane. Oh oh, dat zal toch niet voor ons zijn he. Maar dat was gelukkig niet zo. Toen we de brug over waren, gingen we linksaf naar Canada. We kregen veel vragen (waar wonen jullie, waar gaan jullie naar toe, wanneer gaan jullie weer naar huis, wat kom je hier doen, waar ga je allemaal naar toe in Canada etc etc), maar we mochten toch de grens over. Een half uurtje later waren we weer terug in Amerika. Zo, mooi een stempeltje erbij in ons nieuwe paspoort!


Onderweg zagen we veel weilanden met paardenbloemen en ook veel appelboomgaarden. Die stonden nog allemaal in bloei dus dat was een mooi gezicht.


We kwamen al snel in Plattsburgh aan en hebben ingecheckt bij de Days Inn. Robin vroeg nog aan de receptioniste of we een kamer konden krijgen met view on the lake (uitzicht op het meer). Er was alleen helemaal geen meer in de buurt. Het duurde even voordat ze hem doorhad en toen moest ze lachen en zei dat het enigste wat ze kon doen was om uitzicht op het zwembad te geven.

Net voordat we bij het hotel aankwamen hadden we veel winkels en restaurantjes zien liggen, dus we gingen lekker shoppen. We waren toch vroeg daar, dus tijd genoeg! Eerst eten, want ik had honger. Er lag een Friendly's en daar waren we nog nooit geweest. We hadden allebei een lekkere hamburger met wat frietjes en als toetje kregen we een ijsje. Ik had weer lekker een aftereight-smaakje gepakt en Robin had twee andere smaken met een topping die hij niet zo lekker vond. Dat was dus pech hebben!


Ik zag wat leuke spulletjes liggen in een one-dollar-shop. Dat is nog eens gunstig kopen. Verder zijn we nog bij de K-mart geweest. Toen reed Robin naar de Walmart (mijn favoriete shop). Graai graai graai, allemaal mooie scrapspulletjes. Het graaien wordt trouwens wel steeds minder, want het assortiment verandert bijna niet en ik heb dus al verschillende dingen daarvan. Ons Patricia ook, want natuurlijk vergeet ik haar niet!!! Met een tevreden gevoel heb ik de Walmart verlaten ;-) (very big smile).


We zagen onderweg ook nog een Aldi liggen, zelfs hier hebben ze die! Robin ging ook nog even pinnen. Dit kun je hier vanuit de auto doen. Lekker makkelijk dus.


Meer hebben we volgens mij niet meer meegemaakt deze dag.

Oh jawel, er stonden ook nog verschillende mooie oude auto's buiten.



Hier alvast wat foto's...

20090522 Dag 07 Stowe (Vermont) - Plattsburgh (New York)

21 mei 2009 Dag 06 Portland Maine - Stowe (Vermont)

Oh, vanmorgen was leuk. Ik was mezelf aan het optutten en toen riep Robin ineens dat hij aan het chatten was met ons mam! Dat was natuurlijk super. Ik spurtte meteen naar de laptop toe en heb toen ook gechat met ons mam en ons Patricia. Een erg leuk begin van de dag kan ik wel zeggen. En het weer was ook al prachtig, deze dag kan niet meer stuk!


Onderweg hadden weer prachtig uitzicht. De natuur is ontzettend mooi hier. Ik zou het wel eens in de herfst en de winter willen zien. Hier moet wel altijd veel sneeuw liggen, want er zijn veel ski-resorts. Ook hebben we ski-hellingen gezien.

Onderweg passeerden we de grens van Maine naar New Hampshire. Tuurlijk weer even stoppen om een fotootje te knippen. Toen snel weer verder, want er valt nog genoeg te zien! Even later kwamen we bij een brug die we ook op Google Earth hadden gezien. Robin had een vlaggetje in TomTom gezet, zodat we er zeker langs zouden komen. En voila, ineens was daar de brug over de Saco rivier in Conway village. Deze houten brug is gebouwd in 1890.


Ik stond boven te filmen en wat foto's te maken en toen was ik ineens Robin kwijt. Ikke roepen: Robin? Robin?! Rooooooobinnnnnnnnnnnnn???!!!!!!!! Ik rende terug naar de auto al roepend en toen zag ik pas dat je ook naar beneden kon lopen. En ja hoor, daar stond hij onschuldig rond te koekeloeren. Ik zei: stomme piemel! Huh?? Ja, hoorde je mij niet roepen, sukkel. Nee dat had hij niet gehoord. Wat is het toch een vlegel. Ik was wel blij dat ik hem gevonden had ;-).


Onderaan de brug wat rondgelopen en toen zagen we nog een leuke squirrel. Die was heerlijk aan het smikkelen en smullen en zijn wangen werden steeds dikker. Daarna gingen we weer naar boven, nog even kijken en wat foto's nemen.

Toen we weer een stuk gereden hadden kwamen we uit bij Diana's bath. Dit was ook iets wat Robin op Google Earth had gezien. Dat is echt een fijn programma, omdat er overal foto's bij staan, zodat je kunt kijken wat er in de buurt allemaal te zien is. We moesten een fee betalen van 3 dollar. Eerst dachten we dat we daar niet heen konden omdat er stond dat je een kaart moest hebben en die hadden we niet. Maar die kon je dus daar krijgen. Een envelopje pakken, 3 dollar erin doen. Kaart eruit scheuren en in de auto leggen. Klaar is Kees...oftewel die Monica.

Het was een wandeling van ongeveer 0,6 mijl (± 1 km). We liepen door de bossen en op een gegeven moment kwamen we dus uit bij Diana's bath. Het was eigenlijk een waterval met wat ondiepe baden. Je kon over de stenen lopen, maar als ze nat waren, waren ze wel glad. Het water was ijskoud! Er waren nog wat andere mensen. Helaas zaten die pontificaal in het midden van rotsen zodat ze dus altijd op de foto kwamen. Natuurlijk hebben hun ook het recht om daar lekker te zitten, maar het was evengoed wel balen. We zijn toen maar verder naar boven gelopen.


Toen we een mooi plekje gevonden hadden stelde Robin het fototoestel in dat hij tien foto's achter elkaar kon knippen (met de zelfontspanner). Wij mooi poseren in het water. Alhoewel...we bleven maar wat staan kijken...ha ha ha. De foto's waren geknipt, Robin wilde gaan lopen en begon toen ineens heel langzaam naar beneden te schuiven....Monique...zei hij. Maar ik kon niets doen en zag hem het water inglijden tot aan zijn middel. Lachen gieren brullen, alhoewel ik even dacht dat hij er niet meer uit zou kunnen komen omdat de rotsen zo glad waren. Het was ijskoud, dus hij werd best snel om weer boven te komen. Zijn portemonnee en de autosleutels waren helemaal nat geworden. Wat balen dat de foto's net geknipt waren!!! Gelukkig was het prachtig weer, wel 33° Celsius (92° Fahrenheit). We hebben nog een tijdje wat rondgelopen en in het zonnetje gezeten en toen moesten we weer verder.


We wilden naar een treintje dat heel stijl omhoog ging naar de top van Mount Washington. Dit staat hierover in Wikepedia:

De Mount Washington Cog Railway werd op 3 juli 1869 geopend en was daarmee de eerste bergbeklimmende tandradspoorweg in de wereld. De spoorweg leidt naar de top van Mount Washington in de White Mountains in de staat New Hampshire in de Verenigde Staten. De spoorlijn begint in de plaats Bretton Woods op een hoogte van 823 meter boven zeeniveau, en eindigt op de top van Mount Washington op een hoogte van 1917 meter. Het is de op een na steilste spoorlijn van de wereld met een gemiddelde stijging van 25% en een maximale stijging van 37,41%. De spoorlijn is nog steeds in gebruik om toeristen naar de top van de berg te brengen. Oude stoomlocomotieven trekken de wagons de berg op met een snelheid van 4,5 km/uur. Bergafwaarts rijden ze zo'n 8 km/uur. Het duurt ongeveer 65 minuten om de berg te bestijgen, 40 minuten om weer naar beneden te komen. De spoorlijn is ongeveer 5 km lang.


Klinkt goed hè, nou dat vonden wij dus ook. Net voor de spoorlijn lag een heel mooi hotel "the white mountains hotel and resort". Dit snel op de foto gezet en toen doorgereden naar de spoorlijn. Komen we daar boven aan, blijkt dat het gesloten is (terwijl er beneden een bord stond met "open"). Dat was dus vet balen! Niets aan te doen, dus maar weer terug naar beneden gereden en de route vervolgd.


Bij Diana's bath waren we allebei gestoken, ik denk door muggen en dat jeukte. Ook kregen we er flinke bulten van. Ik was op mijn rechterarm, linkerelleboog en mijn linker grote teen gestoken.


Onderweg zagen we weer prachtige huizen. Ook veel huizen die in verval waren geraakt. We hoorden later dat veel mensen geen geld meer hadden om hun huis op te knappen en dat ze de hypotheek niet meer kunnen betalen. Die mensen hebben een maand tijd om uit hun huis te gaan. Veelal moeten ze al hun meubels en spullen achterlaten omdat ze geen plaats hebben waar ze naar toe kunnen. Ze komen dus in de opvang terecht. Hun huis wordt voor de helft verkocht en alle spullen worden naar de vuilnisbelt gebracht. En dat terwijl ze dan toch ook die mensen tijdelijk uit hadden kunnen helpen als ze het huis voor de helft verkopen. Ik vond het diep triest toen ik dit hoorde. Maar goed, eerst verbaasden we ons er dus over hoe sommige huizen erbij lagen.

Onderweg reden we een ijssalon voorbij. Hmmmm...dat is toch wel lekker zeg. Wij snel omgekeerd om een ijsje gaan halen. Ik had een heerlijk peppermint twist-ijsje. Robin had 3 smaken, maar ik weet niet meer welke. Het was yummie yummie.


Op een gegeven moment waren we ineens in Vermont. Dit is werkelijk een prachtige staat. Wat een uitzicht heb je hier. We hebben er echt van genoten. We waren vrij snel bij ons hotel (dachten we). 18th Main Street in Montpellier. Waar ligt dat hotel nu toch. Wij zoeken, maar we konden het niet vinden. Bleek naderhand dat het in Stowe lag, daar kwamen we dus achter toen Robin de postcode in TomTom ingaf! We moesten toen nog een half uur rijden. Ha ha ha. Wat een bak. Hebben wij weer.

Na een half uurtje kwamen we inderdaad bij het hotel aan: The Green Mountain Inn. Een oud motel, met een canope bed oftewel een hemelbed. Het was wel grappig. Eens een keer heel wat anders! Wat ook wel grappig was, was dat we het bordje naar de receptie hadden gevolgd. En toen we dus bij de receptie aankwamen zei Robin tegen de motelmedewerker: We've made a reception i.p.v. a reservation. Ik lag helemaal in een deuk!



We hadden een eettentje in de jaren 60-stijl gezien vlakbij het hotel en daar zijn we gaan eten. Ik vond het wel gaan. Niet superlekker, maar ook niet vies. Niets bijzonders dus. We hadden wel lekker buiten gezeten en werden daar weer lekgeprikt door de muggen ;-).

En alweer was er een dag om...


Hier alvast de link voor de foto's...

20090521 Dag 06 Portland (Maine) - Stowe (Vermont)

20 mei 2009 Dag 5 Portland (Maine)

We hebben alweer heerlijk geslapen. De bedden zijn heel fijn in Amerika. Het lijkt wel of ze hele dikke matrassen hebben. Het ontbijt was beneden en inbegrepen, dus dat was wel makkelijk. Ze hadden de standaard dingen, zoals een eitje, jam, wafels, melk, koffie, thee e.d.

Na het ontbijt gingen we te voet naar Portland. Het was niet zo ver lopen. Eerst wilden we het aparte gebouwtje zien dat we via Google Earth ontdekt hadden, the Hay building. Het viel ons al wandelend op dat er best "aparte" mensen rondliepen. We kregen de indruk dat hier heel veel werkeloosheid was. Zwervers, veel alternatieve mensen, ook veel mannen én vrouwen die grote tattoos hadden (een arm vol bijv.). Het leek net of deze stad wat in verval begon te raken.


Ah, daar is the Hay building. Oh leuk hoor, zo'n smal gebouw en er is een Starbucks in gevestigd. Dan kunnen we daar mooi een lekker bakkie thee drinken, daar had ik wel zin in! Zo, dat ging er wel in zeg. Ik was weer helemaal klaar voor de rest van de wandeling. In het centrum was een markt. Er hingen o.a. veel bloemenmandjes. Tjee, behoorlijk prijzig hier zeg. 25 dollar voor een hangmandje met wat bloemetjes. We dachten eerst dat het 25 ct was! Robin ging nog even pinnen.

Er waren best veel mooie gebouwen, maar toch bleef je het gevoel houden dat de stad zijn glorietijd wel gehad had. Ik vond het niet echt prettig daar. Er waren ook verschillende standbeelden. Ik vond The man with the lobster wel mooi.
Robin moest weer even poseren van mij en tuurlijk deed hij dat braaf ;-). Ooit luistert hij wel eens...ha ha ha. Eens denken, wat hebben we allemaal gezien. The city hall, the customs building, verschillende Irish pubs, haven, veel getatoeëerde mensen, winkels met wat oudbollige mode, uitkijktoren die gesloten was. Ook waren er veel tulpen, dat deed me aan Nederland denken.


Bij wat wegwerkzaamheden zag Robin dat ze daar de waterleiding aan het repareren waren. Dat was interessant. Hij ging even een kijkje nemen (en de rest natuurlijk...kwek kwek kwek...blah blah blah....aha....knip knip...er moeten ook foto's genomen worden). Me japanese???


Op een gegeven moment kreeg ik honger en we wilden ergens wat gaan eten. Er zaten alleen geen bekende ketens in de stad, dus wat gaan we doen? Uiteindelijk liepen we langs een zaak die ons wel aan stond. Wij naar binnen, worden we daar ontvangen door een vrolijke neger die wilde dat wij ons thuis voelden. Vond het wel grappig. Je kon er van alles eten (buffetvorm) of iets bestellen. De kok werd erbij geroepen en die liet een specialiteit zien. Wij wisten niet wat het precies was, maar bestelden het allebei. Ik ging snel naar het toilet. Deze was versierd met kunstbloemen en een leuk kastje. Vast om je dat thuisgevoel te geven. Binnen zat een jongen wat op zijn gitaar te tokkelen. Er kwam een meisje binnen wat gebodypaint was. Toen kwamen we erachter dat dit een vegetarisch restaurant was.

De kok kwam ons eten brengen en we waren erg nieuwsgierig. Nou, het was dus echt lekker. Er zat iets van soja in. Er lag wat fruit bij. Ik heb heerlijk gesmikkeld. Naderhand kwam de kok nog vragen wat we ervan vonden en hij was blij dat we het lekker vonden. Ja, erg vrolijke mensen daar. Na het eten hoort er natuurlijk ook een ijsje bij vindt Robin, dus wij op weg naar de leuke ijscowinkel die we eerder die dag hadden gezien.


Ik had ook zin in een ijsje en pakte een bolletje met after eight. Hij was zo lekker, ik had er wel twee bolletjes van gelust, maar hier zijn die bollen zo groot!!! Robin had 3 bolletjes - kleine hoor (op speciaal verzoek van Robin, anders kon hij geen tweede keer gaan...ha ha ha). En ja hoor. Het ijsje was op, er verscheen een big smile en daar ging hij. Nu twee bolletjes. Hij vond het heerlijk.


Na deze inspanning ;-) zijn we weer teruggewandeld naar ons hotel. Er stonden weer veel bloesembomen. Deze ruiken toch zo lekker. Het viel ons weer op hoeveel medische instellingen hier in Portland zijn. Een ziekenhuis, orthopeed, tandheelkunde, van alles.
We kwamen ook nog langs een honkbalstadion. Daar stond ook nog een mooi standbeeld. Wilde ik mee op de foto.


Toen we weer terug bij ons hotel kwamen ging Robin nog wat achter de laptop. Ik ging op bed Oprah liggen kijken. Fout he, ik was zo vertrokken...


's-Avonds zijn we lekker bij Denny's wezen eten. Eindelijk, hier zitten er niet zoveel als in het westen lijkt wel. We hadden heerlijk gegeten. Daarna weer terug naar het hotel en toen gingen we snel slapen.

20090520 Dag 05 Portland Maine

donderdag 21 mei 2009

19 mei 2009 Dag 4 Swansea (Massachusetts) - Portland (Maine)

We zijn al vroeg wakker. Robin heeft een beetje buikpijn en is aan de diarree. Gelukkig trok dat in de loop van de morgen weg. Na een overheerlijk ontbijt (veel keuze; yoghurt, melk, fruit, bacon, gekookt, geklopt of gebakken ei, muesli, havermout...tja noem het maar op) hebben we uitgecheckt.

We hebben vandaag voor het eerst getankt: $ 2,22 per gallon. Jeetje, vorig jaar in augustus betaalden we nog bijna $ 4,00 per gallon. Dat scheelt nogal. We hadden nu driekwart tank leeggereden en moesten 18 dollar betalen! Dat is nog eens leuk tanken. Onderweg zagen we in Buzzards Bay een hele hoge spoorwegbrug. Deze brug laten ze omlaag zakken als er een trein aankomt (tenminste als er geen hoge boot vaart op dat moment). Was wel gaaf.

We reden snel door naar Plymouth, een oud vestigingsstadje. Daar zou namelijk om 12.00 uur een boot vertrekken waarop je naar walvissen kon kijken. Dat wilden we natuurlijk niet missen! Robin had een paar weken geleden gemaild of er op deze dag ook een boot zou varen en dat zou zijn om 12.00 uur. Toen we echter bij de kassa keken, stond er op het schema helemaal geen walvisvaart vermeld. Dat zal toch zeker niet... Robin ging eens informeren en er ging er wel een, maar pas om 14.00 uur. Oei, dat is wel laat. De tocht duur ongeveer 4 uur en we moeten daarna nog helemaal naar Portland rijden. Wat zullen we doen? Even nagedacht en toen snel besloten dat we het wel gingen doen, dit kun je tenslotte niet elke dag doen! Gelukkig, ik was kei blij. Robin ging kaartjes kopen en ik kocht ondertussen een warme trui. Het waaide fris en op de boot zou het waarschijnlijk wel koud zijn.



We hadden nu tijd genoeg om Plymouth te verkennen, we konden pas om 13.30 uur op de boot. Het is best een leuk plaatsje. Hier zijn schijnbaar de eerste pelgrims aan land gekomen en het is dan ook een en al Memorial dit Memorial dat. Je kent het wel. Amerikanen zijn er dol op!


Om 14.00 uur vertrok de boot. Spannend! Het was een flink stuk varen, ik denk wel een uur als het niet meer was. Ondertussen hadden we gebuurt met Patrick, een jongeman (21 jaar) die op Captain John's Whale Watching boat werkt. Was wel leuk. Op een gegeven moment zei Patrick dat we echt eens de kreeft moesten proeven, want die was hier wel zo lekker. Robin keek met een "vies" gezicht en zei: hmmm... we don't like to eat fish...fish has to swim. Dat kwam er zo grappig uit en verschillende mensen moesten er ook om lachen. Ja ja, ik ben echt met een grapjas getrouwd


Op een gegeven moment zagen we walvissen. Oh wow, wat fantastisch. Het was een moeder met jong/kalf en ze waren aan het flipperen (= met de vinnen op het water slaan). De moeder heet Springboard, het kleintje weten we niet. Het kleintje was aan het spelen en ze dronk ook nog bij de moeder. Het was heel speciaal dat we dit flipperen en spelen zagen, dit zag je bij ongeveer 10% van alle ritten.



Op een gegeven moment zagen Robin en ik wat wits onder de boot doorkomen, we keken opzij en toen ineens ademde het jong uit. Dat klinkt best hard, iedereen schrok ervan. Het jong zwom gewoon onder de boot door!!! Helaas geen foto, geen film. Het ging zo snel, we waren allemaal onder de indruk.

We gingen weer een stukje verder varen, om moeder en kalf niet te storen en toen zagen we twee andere bultruggen. Ze zwommen nu toevallig samen. Is meestal niet zo, omdat ze zoveel moeten eten dat het niet mogelijk is om lang samen op te trekken. Dat was dus ook alweer mazzel.

Dit waren Hancock (een vrouwtje) en Walrus een mannetje. Helaas was de tijd op en we gingen weer terug naar wal. De vrouw die de uitleg onderweg gaf, liet nog wat foto's zien die ze geknipt hadden en waaraan ze de walvissen kon herkennen. Ze had een map met allemaal foto's van staartvinnen. Geen een staartvin is hetzelfde. Sommige hebben een helemaal witte staartvin en andere weer zwart-wit, sommigen zijn zelfs helemaal zwart. Alweer een droom uitgekomen. Ik vind het nog steeds onwerkelijk dat ik dit heb mogen zien. Ik zou het zo weer willen zien.


Nadat we weer aan wal waren, gingen we snel naar de auto. We moesten nog zeker 2,5 uur rijden naar Portland. We stapten in de auto en wat was het daar lekker warm. Op de boot was het ijskoud, zeker als hij weer ging varen. Bij stilstand in het zonnetje en als de wind even ging liggen was het wel lekker. We waren verbrand in ons gezicht. Dat had ik wel verwacht. Wind en zon, gevaarlijke combinatie.

Onderweg hebben we nog gegeten bij IHOP in Boston. We hadden eerst een behoorlijk lange file, die ons zeker een uur extra heeft gekost. We waren pas om 22:10 uur in Portland en we hoopten dat we nog in konden checken. Weer geluk, er was nog iemand aan de balie. Snel ingecheckt en koffers gepakt. Best een mooie kamer. Niet zo mooi als die van gisteren, maar we hebben niets te klagen.


Diverse foto's van de videocamera:
Sony

Foto's: (klik op het fotootje om naar Picasa te gaan).


20090519 Dag 04 Swansea - Portland Maine