Welkom op mijn blog


Ik ben in 2009 met bloggen begonnen om een verslag van onze vakantie naar New York bij te houden,
zodat het thuisfront
op afstand mee kon genieten.
Inmiddels heb ik er al van alles op staan, van dagelijkse gebeurtenissen tot verbouwingen
en natuurlijk van mijn scraplayouts.

Wat gezellig dat je een kijkje komt nemen, veel plezier!

maandag 20 juni 2011

Hier wat foto's (klik op de foto om hem evt. te vergroten):

Onze auto, een Kia Sorento:


Wij bij de Multnomah Falls (Oregon):


Robin op de top van Beacon Rock:


Het is een hele klim om bovenop te komen:


Memaloose statepark:


Ook ergens (moet nog opzoeken waar ook alweer):


Bij de Montana stateline:


Mijn mooie nieuwe bling bling-Skechers:


Swinging bridge, Kootenai Falls Park:


City of Eagles poort:


Mooie weerspiegelingen:


Het ingangsbord bij Glacier NP:


Het hertje dat vlak voorbij Robin liep in Glacier NP:


En het werd alsmaar kouder:


Hier de indianen gemaakt van oude auto-onderdelen:


Het kerkje in de middle of nowhere, Little white church:


Een verlaten auto in een weiland:


Leaving Montana, entering Idaho:


De bizon die langs onze auto liep:


Ikzelf:


Gebitje in de aanbieding:



Ik bij een waterval in Yellowstone NP...alleen daar (voor de waterval) had Robin even geen oog voor ;o)


Poort bij Yellowstone:


Gekleurde damp boven de Grand Prismatic Spring in Yellowstone:



Old Faithful geyser:


De meren waren nog bevroren:


Bij het bord van Continental Divide:


"The Elk Arch" in Afton (Wyoming):


De tempel in Salt Lake City:



Zo, dit waren een paar foto's van de eerste dagen van onze vakantie.

We hebben echt zoveel mooie dingen gezien, dat is wel terug te zien op de foto's hè.

Groetjes en tot ziens/hoors/blogs
Robin en Monique


zaterdag 11 juni 2011

5 juni 2011 Bozeman - Jackson

Een humeurig dagje. We reden een heel stuk terug (het was ongeveer 1,5 uur naar Yellowstone). Op een gegeven moment stuurde Tommie Tommie ons een onverharde weg op, deze werd steeds slechter. Robin stelde hem opnieuw in en kreeg weer de vraag: op uw route komen onverharde wegen voor. Vermijden? JA. Uw vertrekpunt bevindt zich op een onverharde weg zei hij toen. Grrr @#%@#$%@%, dat hadden wij ook al gemerkt en hoe kan dit gebeuren als we al aangegeven hadden dat hij onverharde wegen moest vermijden. Ha ha ha, ja ja, het is me er eentje die TomTom.

Na een flinke route kwamen we aan bij de poort van Yellowstone. Natuurlijk weer foto's geknipt en gefilmd. We stopten even bij Mammoth Hot Springs, maar Robins animo was niet zo groot, dus reden we de rest voorbij. Had ook geen zin om te stoppen, werd er zelf ook niet vrolijk van. We zijn een heel eind doorgereden en gestopt bij Grand Prismatic Spring. Hier zag je prachtig gekleurde damp. Nog nooit zoiets gezien en ik vond het echt heel mooi. We besloten om niet meer sjaggerijnig tegen elkaar te doen. Wel zo prettig.

Onze volgende stop was The Old Faithful. Er was zelfs een klein dorpje omheen gebouwd. Vond het erg gaaf. Toen de geijser eindelijk omhoog spoot, was dat ontzettend gaaf om te zien. Ben blij dat ik dat heb mogen meemaken. Daarna kwamen we bij de Kepler cascades. Mooie waterval.

Onderweg kwamen we steeds meer sneeuw tegen, ooit zakte je er helemaal in weg. Dat merkte ik ook toen ik een stukje probeerde te lopen naar een bevroren meer ! Ha ha ha. We reden nu op een hoogte van 7988 feet/2435 meter. Er waren verschillende meren nog bevroren: Yellowstone lake bij West Thumb, het Lewis Lake.

Ik ging boven op een dikke pak sneeuw staan (met wat hulp van Robin). Ben voort een stijve hark ;o)
We reden een heel stuk langs Lewis River en verlieten via de South Entrance het park. Via de John D. Rockefeller Jr. Memorial Parkway (een hele mond vol hè) reden we verder naar Grand Teton N.P. In Grand Teton stopten we regelmatig. Wat is dit een mooi gebergte. De toppen lagen nog vol met sneeuw. Het was echt indrukwekkend. Ik vond dit park zeker zo mooi als Yellowstone. We zagen o.a. Jackson Lake, Jenny Lake en een dam. Wederom een mooi hert gezien en gefotografeerd.

We verbleven in the Sundance Inn motel in Jackson Hole. Een beetje een westernstadje. In het centrum was een mooi park. Bij alle ingangen ernaar toe was een poort gemaakt die volhing met hertengeweien. Deze waren allemaal door herten afgeworpen/afgeschuurd. Erg mooi om te zien. We hebben een heerlijke pizza gegeten. Robin kocht nog een ijsje en toen hij dat in het park op aan het eten was, zag ik toch wat.
Er stond een paard in een soort pick-up truck samen met een hond. Dat was toch zo'n grappig gezicht! Helaas liep ik niet dichtbij genoeg om een fatsoenlijke foto te maken, maar goed, ik heb het in ieder geval een beetje vastgelegd!

Zo, nu stop ik even. Lig nog wel een paar dagen achter, maar ik krijg pijn in mijn polsen van al dat getyp!! Hopelijk kan ik er de volgende keer weer wat foto's op zetten.
Momenteel zijn we in Monticello (of zoiets) in Utah.

Veel liefs en groetjes van
Robin en Monique!!!!!

Tot de volgende keer!

4 juni 2011 Helena - Bozeman

Vandaag is het zaterdag en het is mooi weer. We hebben lekker ontbeten. Gisteren had Robin mij een telefoonkaart cadeau gedaan, zodat ik naar ons thuis en ons Patricia kon bellen. We probeerden te bellen, maar dat was nog een hele opgave. We moesten een of ander speeddialnummer ingeven en dan een *. Nou, wat we ook intoetsten, het lukte niet. Op een gegeven moment kreeg Robin een telefoniste aan de lijn en die zei dat we 011 moesten gebruiken. En zowaar, het lukte. Maar niet met een *. Het moest uiteindelijk zijn: 01131 en dan het telefoonnummer, zonder de eerste 0. Nou dat duurde dus even voordat dat duidelijk was! Hè hè, nu kunnen we dan eindelijk bellen. Ik belde ons Patricia, maar die was niet thuis! Balen. Dan maar proberen of ons pap en ons mam er waren. We wisten dat ze op de camping waren, dus probeerden we het mobiel. Helaas pindakaas, dit lukte niet via deze telefoonkaart. Nou ja, volgende keer beter.

Onderweg zagen we een flinke kudde koeien, deze hebben we gefotografeerd. Ze hadden wel schrik van ons en ze waren erg alert. Als je te snel bewoog, wilden ze al wegrennen!

In de verte zagen we een klein kerkje: the little white church. Dat lag er zomaar en er was praktisch geen huis of wat in de buurt. Heel apart!

We reden weer verder en kwamen uit bij een kudde koeien die naar een andere weiland moesten lopen. Heel speciaal om daar zo tussendoor te rijden! Vond het erg spannend. Ze zijn toch behoorlijk groot hoor. De omgeving is erg uitgestrekt en zo mooi. De Rocky Mountains zijn nog erg wit. Wie had verwacht dat er in juni nog zoveel sneeuw op zou liggen.

Bij Madison Valley ontmoetten we een leuk belgisch stel. Zij waren op de fiets (moet er niet aan denken). Zij maakten een fietstocht van Denver naar Calgary. Poeh, ik word al moe als ik eraan denk.

In Ennis kochten we wat koffie en thee, we waren nog 71 mijl van Yellowstone af. We reden een heel stuk langs de Madison River. We zagen een bord met informatie over de omgeving. Robin zei: laten we omkeren, want aan de andere kant is het veel mooier denk ik. Zo gezegd, zo gedaan. We keerden om en reden via de Highway 87 richting Idaho. Aha, daar was de grensovergang van Montana naar Idaho. Natuurlijk stopten we weer voor de nodige foto's en om te filmen. Ook was er een continent divide. Aan de ene kant was het zeg maar de Atlantic Ocean en aan de andere kant de Pacific Ocean. Moet opzoeken hoe het nu precies in elkaar zat.

We hadden prachtig uitzicht op een groot meer: Targhee.

We reden linksaf richting West Yellowstone. Bozeman (ons volgende logeeradres) was daar nog 105 mijl van vandaan. Om 13:45 uur reden we West Yellowstone binnen. Tjonge, hier was ook al brand geweest, in 1988. Ook dat was nog steeds te zien, echter hier waren al weer veel nieuwe jonge boompjes. We zagen grote herten of kariboes. We weten niet precies wat het voor dieren waren. Op een gegeven moment liep er een grote bizon langs de rivier. Deze kwam ook heel dicht langs onze auto af. Gaaf hoor!
Een stukje verder was een grote weide en daar lag een hele kudde bizons, ook jonkies en herten/kariboes.

Bij een viewpoint wilden we een bron gaan bekijken. We liepen de trap omhoog en daarnaast lag een dode bizon, die al behoorlijk vergaan was. Wel aardig om te zien, maar je moet het niet ruiken, jakkie! Er kwam allemaal bubbelend water omhoog. Erg mooi.

Wat zagen we nog meer: the Gibbon falls, Beryl springs (veel damp), the artist paintpots, de steamboat geijser, ook heel veel andere geijsers. Het was een wandeling van 1,5 mijl. Het werd al laat en we moesten nog een stuk rijden, dus gingen we maar snel naar ons motel. Onderweg zagen we echt heel veel hertjes. Dat was flink oppassen, want ze springen af en toe ineens de weg op en je verschiet jezelf kapot dan. Het zou echt erg zijn als we er 1 dood zouden rijden. Nee nee, liever niet hoor. We logeerden in Ramada Inn. Dit was een mooi motel.

3 juni 2011 East Glacier - Helena (Montana)

Vandaag zijn we al 1 week hier! We gingen ontbijten bij The Glacier Village, hetzelfde restaurantje als gisterenavond. Het is erg koud en het regent flink. Grrr... niet echt gezellig vakantieweer, maar dat mag de pret niet drukken! Onderweg hadden we heel mooi zicht op de Rocky Mountains. Oh, wat is dat een mooi gebergte. We kwamen op een gegeven moment langs mooie kunstwerken van indianen. Deze waren gemaakt van auto-onderdelen. Samenvatting van onze route: veel grasland, runderen en regen. Lange wegen, bijna geen verkeer of huizen (vond het af en toe best eng, stel dat je pech krijgt, ben niet zo'n held!). Ik had nog even geslapen, dat was wel fijn.

We kwamen aan in Helena, dat is de hoofstad van Montana. We vonden het een mooi stadje. We hebben er wat rondgereden, wat geshopt (altijd gezellig) en wat handwas gedaan.

2 juni 2011 Kalispell - East Glacier

Vanmorgen zijn we rond een uur of 8 aangereden. Het is bewolkt weer. Rond 08.45 uur kwamen we aan bij Hungry Horse. Hier is een grote dam. Er waren veel hertjes die daar op en neer sprongen. De bouw van de Hungry Horse dam was klaar in 1953. Hij is behoorlijk hoog. Moet er niet aan denken om hier vanaf te parasailen of zoiets dergelijks. Er zaten ook hele leuke vogeltjes, volgens mij een soort zwaluwen. Ze vlogen heel snel allerlei kanten op, erg wendbaar dus, wel lastig om daar een foto van te knippen!! Het water dat door de dam gaat is van de Flatbead river. Het was mooi van kleur. Zes jaar geleden was er een grote bosbrand en de gevolgen daarvan waren nog heel goed zichtbaar. Toen de dam gebouwd werd, werden er met een enorme kogel hele stukken bos vernietigd. In het dorp stond nog zo'n kogel. Die had ik natuurlijk weer over het hoofd gezien, dus Robin reed daar speciaal voor terug. Rond 10.15 uur kwamen we aan bij West Glacier. Er waren allemaal souvenirswinkels en we hebben daar natuurlijk ook geshopt. Heb een mooi t-shirt gekocht.

We kochten een cappuccino en een bakkie thee en toen waren we klaar om het park in te gaan. Helaas was de Going to the sun-road afgesloten. Dat was echt balen, want dat is werkelijk een prachtige route om te rijden. Helaas konden we maar 16 mijl het park in rijden. We kochten een jaarkaart om de nationale parken te bezichtigen. Als eerste zagen we een groot meer. Aan de overkant was ook een grote brand geweest in 2003. Volgens mij was deze pas na een maand uit! We reden door tot aan het punt waar de weg afgesloten was. We besloten de Cedar Tree walk te gaan doen. Cedar Trees zijn ook groot en mooi. We kwamen uit bij de Avalanche Creek. Daar hebben we wat rondgewandeld.

Toen we teruggingen begon het te regenen. Ik ging nog snel even naar het toilet en toen ik terugkwam zag ik Robin niet meer. Ik liep richting de auto en toen zag ik hem. Er stond een hertje heel dichtbij hem en hij was haar aan het fotograferen. Dat was zo leuk. We reden dezelfde weg weer terug en wat nu erg jammer was, was dat het grote meer nu niet meer weerspiegelde ivm de regen en de wind! Hadden we nu toch maar op de heenweg foto's geknipt, maar we hadden zoiets van, daar komen we straks toch langs en dan hoeven we niet iedere keer de weg over te steken. Dat is weer een leermoment voor de volgende keer!

Via de Highway 2 reden we naar East Glacier. Er lag best veel sneeuw onderweg en we zagen ook smeltende sneeuw. Deze kwam met stroompjes naar beneden. Ook valt het op dat hier erg veel treinen rijden. Ongeloofelijk hoeveel wagons er ooit achter hangen. Kan er nog steeds niet over uit ;o). Eenmaal in East Glacier aangekomen gingen we inchecken. We hadden cabin no. 4. Het voelde alsof we jaren terug in de tijd gingen...ha ha ha. Wat een apart hokje was het. Ik kreeg in eerste instantie overal jeuk, alleen al van het idee hoe het daar binnen was. Het was wel schoon hoor, maar die vloerbedekking en er hing ook een apart luchtje, maar dat kwam van het kacheltje af. Die stond al lekker aan, dat was erg fijn want het was echt erg koud. In East Glacier viel niet veel te beleven. We reden eerst nog een stukje het park in, maar dat ging maar een mijl of 4, toen was de weg al afgesloten. Dus maar weer terug. We gingen eten in het dorp, het was best gezellig, er hingen overal oude foto's van het eettentje en van een duurder mooi hotel (niet de onze)! Bleek dat ze al vroeg gingen sluiten, dus wij waren de laatste gasten. Oh oh, hadden we helemaal niet in de gaten. In onze cabin hebben we de ansichtkaarten geschreven en na wat tv gekeken en wat gelezen te hebben gingen we slapen.  

donderdag 2 juni 2011

Sandpoint (Idaho) - Kalispell (Montana)

Vannacht had ik niet zo heel goed geslapen. Er stond een ijsmachine op de gang vlakbij onze kamer en ongelooflijk, maar schijnbaar hebben de Amerikanen de hele nacht ijs nodig ??? Tja, je kunt maar ergens wakker van worden hè. Robin had nergens last van. Hij sliep als een roosje! Om 6 uur waren we opgestaan en hebben op ons gemak ontbeten. Vervolgens koffers ingepakt en in de auto gelegd, uitgecheckt, getankt en toen waren we klaar voor de route. We hoefden niet veel kilometers te rijden en als we in een stuk door zouden rijden zouden we om 11 uur al in Kalispell zijn. Maar ons kennende rijden we niet in een keer door ;o).


Onderweg hadden we een prachtig uitzicht op de Rocky Mountains. Op de bergtoppen ligt nog sneeuw en alles is zo mooi groen. We zagen ontzettend veel meren, weilanden en bomen. Ook hebben we vandaag verschillende herten gezien. Een was bijna vroegtijdig aan haar einde gekomen door onze auto. Ik hoorde ineens: Oh Monique! Ik kijk naar Robin en zie een hertje echt superdicht bij onze auto. Robin ging vol op de rem en stond gelukkig op tijd stil. Het hertje bleef namelijk eerst stil op de weg staan en Robin wilde er nog langs af rijden, maar toen sprong ze ineens voor de auto. We zaten allebei verstijfd in de auto en waren blij dat we haar niet geraakt hadden. Ze sprong vervolgens het bos in. Aan de overkant stond nog een hertje, maar die bleef gelukkig staan. Poeh, het was echt even schrikken. Kort vantevoren stond er een bordje met Deer Xing. Nou dat bleek wel te kloppen! Maar goed, dat we niet hard reden. Een stukje verder staken er een stuk of 4 herten de weg over. Dat heb ik wel gefilmd.


Spoorlijnen zijn hier ook veel. Af en toe komt er een trein voorbij en die toeteren heel hard. Wel gaaf. Er hangen ontzettend veel wagons aan. Vandaag zagen we ook veel vrachtwagens volgeladen met boomstammen. Hier zal dus wel veel hout gekapt worden denk ik.

We reden langs Highway 2 een heel stuk langs de Kootenai river. Er stonden heel veel kruisjes langs de weg. Robin dacht eerst dat dit was om een of ander iets aan te duiden. Bijv. een of andere leiding. Helaas bleek toch echt dat dit allemaal dodenkruisjes waren. Volgens mij zijn we er wel meer dan honderd tegengekomen. Ooit wel 5 op 1 plek. Echt heel triest.

Rond een uur of negen kwamen we bij de grens van Montana. Natuurlijk werd het grensbord weer uitgebreid gefotografeerd. Ja ja, dat is traditie hè. Robin had de camera ingesteld om op de timer te knippen. Hij trok een sprintje en ik zag al dat hij dat dus niet ging halen. Dat waren natuurlijk weer grappige foto's. We hebben het nog een keer overgedaan, maar hij zette eerst de camera een heel stuk dichterbij. Ha ha ha.

Op een gegeven moment was er een viewpoint. Je kon vanaf daar naar de Kootenai Falls wandelen en er was ook een touwbrug. Het was een leuke wandeling. Het ging nu natuurlijk heel soepel op mijn spiksplinternieuwe Skechers (gymschoenen). De waterval was mooi.

Niet hoog, maar gewoon mooi om te zien en de touwbrug was ook erg leuk. Ik vond hem wel eng, want je wiebelde behoorlijk op en neer. Er mochten niet meer dan 5 personen op die brug.



Bij het volgende viewpoint kon je evt. Wildlife zien. Berggeiten, adelaars, ganzen, van alles en nog wat. We hadden echter niet genoeg geduld om heel lang te kijken. Het is ook zo uitgestrekt. Toen we weer aanreden zagen we twee grote nesten op electriciteitspalen. En ja hoor, in 1 nest zat een grote visarend. Zo'n Amerikaans adelaar met witte kop. Wow. Hoop dat ik hem een beetje vast heb kunnen leggen, want net op dat moment was natuurlijk de accu van mijn camera leeg. Grrrr @#$^%#@^#@.


Ik had van al dat gewandel trek en dorst gekregen en toen we in het volgende dorpje kwamen zag ik Henry's restaurant. Deze leek mij wel leuk en we gingen naar binnen. Ik vond het leuk daar en we hebben heerlijk gegeten. Ik had een beker broccoli-creme soep en Robin een salade. Daarna had ik nog een B.L.T.-sandwich (Bacon-Lettuce-Tomato, oftewel bacon-sla-tomaat met 2 sneetjes geroosterd brood) en Robin had een Denver omelette (een omelet met ham-uien en volgens mij verschillende groentes). Toen we weer verder gingen zagen we allemaal kunstwerken met adelaars. Echt heel mooi gemaakt.

 
We reden langs een meer af, volgens mij Crystal Lake en daar was toch zo'n mooie weerspiegeling in te zien. Robin keerde de auto om een stuk terug te rijden, zodat we dit vast konden leggen op foto en film. Het was echt prachtig.
 

We kwamen steeds dichterbij Kalispell en het uitzicht bleef heel mooi. Op een gegeven moment keek je op de Rocky Mountains, de wolken hingen er zo mooi omheen. Dat was weer een fotomomentje waard. We stopten en toen we klaar waren met fotograferen hadden we ineens ontvangst met onze mobiele telefoon. Eindelijk!! Het was al laat in Nederland maar toch belde ik ons pap en ons mam. Oh wat was het heerlijk om ons mam haar stem te horen. Gezellig gebuurt en ook nog heel snel even ons pap gedag gezegd. Ik probeer morgenvroeg nog ff ons Patricia te bellen. Wil haar ook graag even horen!

Vanavond hebben we lekker gewandeld naar het winkelcentrum. Het was een leuke wandeling. Het is een mooi dorpje en ik vind de straten hier typisch Amerikaans. Tenminste de straten die je in films wel vaker ziet. Mooie bomen, straat-grasstrook-stoeprand-huis.

Dit was het weer voor vandaag. Fijn dat jullie allemaal zo met ons mee leven!

Groetjes en tot het volgende verslag.
Robin en Monique

woensdag 1 juni 2011

30 mei 2011 Ellensburg - Grand Coulee

Joehoe, hier zijn wij weer! We hebben het nog steeds erg goed naar onze zin in de States. We hebben tot nu toe best geluk met het weer, als je op the Weather Channel (Robins favoriete zender) kijkt, zie je me een partij regen naar beneden komen, maar wij " fietsen" er iedere keer net tussendoor. Deze dag was het best zonnig en gelukkig waaide het niet hard. We waren lekker op tijd vertrokken en stopten al meteen op de Highway, want we zagen een besneeuwde berg, die we de dag ervoor niet konden zien door de bewolking. Er kwam nog een sheriff voorbij gereden, hij keek naar ons, maar gelukkig stopte hij niet! We kwamen weer door verschillende wijngaarden en zagen ook allerlei fruitbomen. Wat opvalt is hoe lang de regeninstallaties hier zijn! Echt indrukwekkend.

Op een gegeven moment kwamen we aan bij Soap Lake. Een prachtig meer met heel speciaal water. Er zitten allerlei mineralen in en het voelt echt aan alsof je zeep in het water hebt gedaan. Op verschillende plekken zag je zelfs schuim. Er stond ook een prachtige zonnewijzer van een indiaan met zijn squaw. Het was een monument, want er stonden allerlei namen in de grond gegraveerd. We reden weer verder en kwamen nog meer meren tegen. Ook bij deze meren voelde het water zo apart aan. Als er geen verkeer voorbij kwam was het er zo stil. We reden verder naar de Dry Falls. Een enorme canyon, welke vroeger in de ijstijd een ontzettend grote waterval was. Erg gaaf.

De rotsen veranderden iedere keer van structuur. Ik weet niet wat voor stenen het allemaal zijn, maar we hebben o.a. granieten rotsen gehad, dan weer hele witte, dan weer meer roodachtig. Van alles wat. Ook ongelooflijk hoe veel mooie bloemetjes er ooit op groeien. Terwijl je zou denken dat dat toch niet mogelijk is. Zo'n steile rotsen en zo ruw. Maar de natuur zoekt daar zijn eigen oplossing wel voor.

Op een gegeven moment reden we tussen twee hele steile rotswanden door en toen we bovenaan kwamen hadden we toch een geweldig uitzicht! Echt fantastisch. Ik denk dat we hier echt mooie foto's hebben geknipt. Robin heeft echt een mooie route uitgezocht. Ben supertrots dat hij dat allemaal zo heeft gedaan. Er zitten dan ook wel heel veel uren in.

We reden weer verder en zagen in de verte Steamboat Rock al liggen. We gingen daar ook even kijken, maar je kon er niet oprijden. Wel een stuk, er waren allemaal kampeerterreinen. Veel mensen die hier gingen watersporten , vissen of gewoon lekker kamperen. Ik vond het best mooi aangelegd allemaal. We draaiden weer om en vervolgden onze weg naar de Grand Coulee Dam. Gisteren bij de Days Inn hadden we een Amerikaanse receptioniste. Het meisje bleek Nederlands te spreken, haar vriendje was een Fries. Ze had een jaar in Oostenrijk gewoond en hem daar leren kennen. Dat was wel leuk. Er stonden ook nog 2 mannen bij. Robin vertelde op een gegeven moment dat we naar de [Gran Koelee Dam] gingen, ze keken elkaar even aan, ff denken...oh .... [the grend koelie dam]. Ha ha ha. Onze uitspraak was helemaal verkeerd.

Hoe dichter bij we kwamen, hoe meer electriciteitsmasten we zagen. Er was ook een plaatsje dat Electric City genoemd werd. Ik kon me meteen voorstellen waar die naam vandaan kwam! Als snel daarna kwamen we in Grand Coulee, het stadje. We reden eerst naar Crown Point, vandaar af had je een prachtig zicht op de dam. Ook deze dam was indrukwekkend, echter ik vond de Bonneville Dam veel en veel mooier. We gingen na de nodige foto's het stadje verkennen. Nou, hier was dus niet veel te doen. Misschien omdat het Memorial Day was. Het duurde niet lang of we verveelden ons zelfs een beetje. We gingen naar de Safeway, een supermarkt. Op een gegeven moment zijn we toch maar gaan inchecken. Het motel was wel mooi. Ja, dat mocht ook wel voor die prijs. Tja, de motels liggen nu eenmaal niet voor het oprapen hier. We vroegen aan de receptioniste of ze een leuk eettentje wist, bijv. om een salade te eten. Die wist ze wel een. Hij zat in het dorpje voor Grand Coulee. Kon niet missen, een groen gebouwtje. Wij gingen nadat we onze koffers op de kamer hadden gezet op zoek naar Fusion, zo heette het eettentje. Helaas.....deze bleek dus gesloten. Dan maar weer terug en in Grand Coulee iets zoeken. Dat viel ook nog niet mee. Wat een saai gat zeg. We zagen een familierestaurant en gingen daar naar binnen. Oh jeetje, dikke vloerbedekking, en op de een of andere manier deed het nogal oud en saai aan. Ook de bediening vond ik niet het je van het, maar goed, dat mocht de pret niet drukken. Ik vond het eten wel erg lekker en heb met smaak gegeten, maar dat was dan ook het enige. Ik was blij dat we er weer weg konden gaan. We reden nog wat rond in de omgeving en gingen toen weer terug naar het hotel. Ik was zo moe en kon om 20 uur mijn ogen al bijna niet meer open houden. We gingen rond 21:30 uur al slapen. Geen lasershow meer gezien, die was pas om 22:00 uur. Het weer was helemaal omgeslagen, het onweerde zelfs af en toe. Toen was de zin al snel over.

31 mei 2011 Grand Coulee (Washington State) - Sandpoint (Idaho)

Vandaag stond ik op en ik voelde me raar. Volgens mij had ik veel te vast geslapen. Ik liet alles uit mijn handen vallen en dat was niet echt fijn. Maar goed, dat zal vast wel overgaan. We pakten onze koffers in en gingen uitchecken. Nog even snel een boterham gegeten en toen weg uit dat saaie gat. Op naar Spokane. Toen we vertrokken regende het, maar het klaarde al snel op. We gingen eerst tanken en toen waren we helemaal klaar om te gaan. We kwamen weer door een groot landbouwgebied. Nu vooral veel gras/hooi. Hele uitgestrekte velden en weinig woningen. Zou niks voor mij zijn om zo afgelegen te wonen. Op een gegeven moment stuurde Tommie ons naar een "primitive road". Deze weg was niet geasfalteerd, er lagen allemaal kleine steentjes op, weet niet hoe ik dat uit moet leggen. Het was wel een mooie route, maar er kwam geen eind aan. Op een gegeven moment zagen we 3 kleine wasbeertjes langs de weg. Ikke meteen filmen natuurlijk! Helaas toen ik ook nog een foto wilde knippen, gingen ze het hoge gras in en kon ik ze niet meer zien. Dat was wel jammer. We reden weer verder en kwamen door prachtige gebieden, maar ook erg afgelegen, vond het stiekem best eng. Wat als er wat zou gebeuren. Dan sta je daar mooi te koekeloeren in de middle of nowhere! We kwamen via een ommetje (dankzij TomTom) uit bij the Little Falls Dam. Was ook wel leuk om te zien. Veel dammen hier in deze staat. Even later kwamen we weer bij een dam uit, the Long Lake Dam. Hier zagen we op een electriciteitspaal een groot nest. Even later vloog er een grote roofvogel op, hij had wat onder zijn poten hangen, maar we konden niet goed zien wat dat was. Robin heeft mooie foto's kunnen knippen, dus als het goed is, kunnen we dat straks toch nog terugzien.

We reden weer verder en kwamen door het plaatsje Tum Tum. Vond ik wel een grappige plaatsnaam. Moest meteen aan onze Donja denken, die was altijd zo doel op Tum Tummetjes! De volgende grotere plaats was Spokane. Ik vond dit best een mooi stadje en ook leuk....ze hebben daar een hele grote Walmart. Ja ja, scrapspulletjes scoren! Helaas kwam ik bedrogen uit. Er was maar een ieniemienie klein scrapgangetje en er was niet echt veel keus. Een klein dompertje. Toch nog wat leuke dingetjes gekocht. Ja ja, ook voor jou lief zusje! Ik heb in ieder geval iets gekocht wat je denk ik heel leuk vind. Geen stempels of zo.
Robin had nog een paar leuke spijkerbroeken gekocht en we gingen tevreden weer verder. Nog even wat gegeten bij de McDonalds. Ik had een mini McChicken. Nou dat ding was me toch gepeperd, wat had ik een dorst naderhand!

We kwamen weer langs allerlei prachtige meren, we zagen Weeping Rocks (er komt dan allemaal water uit rotsen gesijpeld), mooie huizen, maar ook ontzettend veel rommelige huizen. Ongelooflijk wat een troep mensen kunnen verzamelen. Als je toch ziet wat er ooit allemaal bij een huis staat...campers, een stuk of 6 auto's, gereedschap... noem het maar op. Echt verschrikkelijk lelijk.

We kwamen in Sandpoint aan en dit is ook een leuke plaats. We hebben straks wat gegeten bij de KFC. Niet zo mijn ding, maar ik heb besloten om deze vakantie van alles wat uit te proberen, dit was er 1 van. Vond het wel gaan. Robin had volgens mij wel lekker gegeten. Vanuit de KFC liepen we naar de McDonalds om een ijsje te scoren. Dat was ook lekker, maar veel te veel. Robin had er natuurlijk geen moeite mee en heeft mijn ijsje met alle liefde opgegeten.

Ik ga nu weer naar onze kamer, nog even douchen, tv-kijken en dan op tijd naar bed en weer vroeg op.

Kon nu wel mijn fotocamera aansluiten op de computer, maar het lukt me helaas weer niet om de foto's op mijn blog te zetten. Erg jammer, maar wie weet lukt het de volgende keer wel!

Liefs allemaal en veel groetjes van
Robin en Monique