Welkom op mijn blog


Ik ben in 2009 met bloggen begonnen om een verslag van onze vakantie naar New York bij te houden,
zodat het thuisfront
op afstand mee kon genieten.
Inmiddels heb ik er al van alles op staan, van dagelijkse gebeurtenissen tot verbouwingen
en natuurlijk van mijn scraplayouts.

Wat gezellig dat je een kijkje komt nemen, veel plezier!

zaterdag 11 juni 2011

4 juni 2011 Helena - Bozeman

Vandaag is het zaterdag en het is mooi weer. We hebben lekker ontbeten. Gisteren had Robin mij een telefoonkaart cadeau gedaan, zodat ik naar ons thuis en ons Patricia kon bellen. We probeerden te bellen, maar dat was nog een hele opgave. We moesten een of ander speeddialnummer ingeven en dan een *. Nou, wat we ook intoetsten, het lukte niet. Op een gegeven moment kreeg Robin een telefoniste aan de lijn en die zei dat we 011 moesten gebruiken. En zowaar, het lukte. Maar niet met een *. Het moest uiteindelijk zijn: 01131 en dan het telefoonnummer, zonder de eerste 0. Nou dat duurde dus even voordat dat duidelijk was! Hè hè, nu kunnen we dan eindelijk bellen. Ik belde ons Patricia, maar die was niet thuis! Balen. Dan maar proberen of ons pap en ons mam er waren. We wisten dat ze op de camping waren, dus probeerden we het mobiel. Helaas pindakaas, dit lukte niet via deze telefoonkaart. Nou ja, volgende keer beter.

Onderweg zagen we een flinke kudde koeien, deze hebben we gefotografeerd. Ze hadden wel schrik van ons en ze waren erg alert. Als je te snel bewoog, wilden ze al wegrennen!

In de verte zagen we een klein kerkje: the little white church. Dat lag er zomaar en er was praktisch geen huis of wat in de buurt. Heel apart!

We reden weer verder en kwamen uit bij een kudde koeien die naar een andere weiland moesten lopen. Heel speciaal om daar zo tussendoor te rijden! Vond het erg spannend. Ze zijn toch behoorlijk groot hoor. De omgeving is erg uitgestrekt en zo mooi. De Rocky Mountains zijn nog erg wit. Wie had verwacht dat er in juni nog zoveel sneeuw op zou liggen.

Bij Madison Valley ontmoetten we een leuk belgisch stel. Zij waren op de fiets (moet er niet aan denken). Zij maakten een fietstocht van Denver naar Calgary. Poeh, ik word al moe als ik eraan denk.

In Ennis kochten we wat koffie en thee, we waren nog 71 mijl van Yellowstone af. We reden een heel stuk langs de Madison River. We zagen een bord met informatie over de omgeving. Robin zei: laten we omkeren, want aan de andere kant is het veel mooier denk ik. Zo gezegd, zo gedaan. We keerden om en reden via de Highway 87 richting Idaho. Aha, daar was de grensovergang van Montana naar Idaho. Natuurlijk stopten we weer voor de nodige foto's en om te filmen. Ook was er een continent divide. Aan de ene kant was het zeg maar de Atlantic Ocean en aan de andere kant de Pacific Ocean. Moet opzoeken hoe het nu precies in elkaar zat.

We hadden prachtig uitzicht op een groot meer: Targhee.

We reden linksaf richting West Yellowstone. Bozeman (ons volgende logeeradres) was daar nog 105 mijl van vandaan. Om 13:45 uur reden we West Yellowstone binnen. Tjonge, hier was ook al brand geweest, in 1988. Ook dat was nog steeds te zien, echter hier waren al weer veel nieuwe jonge boompjes. We zagen grote herten of kariboes. We weten niet precies wat het voor dieren waren. Op een gegeven moment liep er een grote bizon langs de rivier. Deze kwam ook heel dicht langs onze auto af. Gaaf hoor!
Een stukje verder was een grote weide en daar lag een hele kudde bizons, ook jonkies en herten/kariboes.

Bij een viewpoint wilden we een bron gaan bekijken. We liepen de trap omhoog en daarnaast lag een dode bizon, die al behoorlijk vergaan was. Wel aardig om te zien, maar je moet het niet ruiken, jakkie! Er kwam allemaal bubbelend water omhoog. Erg mooi.

Wat zagen we nog meer: the Gibbon falls, Beryl springs (veel damp), the artist paintpots, de steamboat geijser, ook heel veel andere geijsers. Het was een wandeling van 1,5 mijl. Het werd al laat en we moesten nog een stuk rijden, dus gingen we maar snel naar ons motel. Onderweg zagen we echt heel veel hertjes. Dat was flink oppassen, want ze springen af en toe ineens de weg op en je verschiet jezelf kapot dan. Het zou echt erg zijn als we er 1 dood zouden rijden. Nee nee, liever niet hoor. We logeerden in Ramada Inn. Dit was een mooi motel.

2 opmerkingen:

  1. Wow wat een dieren zien jullie allemaal. Dat moet wel heel apart zijn om een bizon langs je auto te zien lopen.

    Kon je dat kerkje ook bezoeken. Het lijkt me mooi om zo'n Amerikaans kerkje van binnen te zien. Als je het zo beschrijft moet ik meteen aan little house on the prairie denken.

    Ja we kwamen terug van een dagje zee en ik zag het rode lampje van de telefoon knipperen en dacht gelijk nee ons Monique heeft gebeld. Ik kijken en ja hoor een heel lang nummer. Oo wat baalde ik dat ik niet thuis was. Maar ik wist dat je de moed niet op zou geven en me op een andere dag terug zou bellen. Het is ook zo moeilijk me het tijdverschil.
    Maakt ook allemaal niet uit. Ik weet gewoon dat jullie genieten en we volgend jullie via de mail en je blog. Zo zijn we toch bij elkaar in de buurt.

    Ik schreef in de vorige reactie al dat Robin altijd wel een goede weg wist te vinden en in de verhaal schrijf je het. Tja zo zie je wel weer dat we de volste vertrouwen in Robin hebben.

    Heel veel liefs van Patricia

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi hoi
    Wat een verslag was met al die dieren, prachtig maar ik moet er niet aan denken dat er een bizon voorbij komt gewandeld langs de auto!
    En dan ook nog die dode bison,hoe je het hebt geschreven is het net als een natuur documentaire,geweldig!!
    Liefs T.Mirjam.

    BeantwoordenVerwijderen

Joehoe!

Wat gezellig dat je een reactie wilt geven, dat vind ik hartstikke leuk!

Doei doei :O)